جام سهند از روستای کرده ده

امتیاز :   امتیازی داده نشده   :   0
نام : جام سهند از روستای کرده ده
نوع فعالیت : کوه نوردی
استان : آذربایجان شرقی
میزان سختی : ● مشکل
مسافت : 33 KM
برنامه : 2 روزه
مناطق : شهر مراغه - روستای کرده ده
بهترین زمان برای این منطقه : تمامی فصول
ضریب خطر منطقه : ● معمولی
تاریخ ثبت در سایت : 1396/10/18
مدت زمان : 18 ساعت و دقیقه
بیشترین ارتفاع : 3600
کمترین ضریب خطا : 0
تجهیزات یا تخصصها : در صورت اجرای برنامه دو روزه تمامی وسایل و تجهیزات مربوط به کمپینگ

توضیحات : به نام خدا
کوه در شب چه شکوهی دارد
خرم آن جلگه که کوهی دارد
شب چو مهتاب درخشد در کوه
خرمن عشق نماید انبوه

صعود به قله جام سهند
تاریخ اجرا : 8-7/10/96
شهر مبدا : ارومیه
شهر مقصد : استان آذربایجان شرقی – شهر مراغه – روستای کرده ده
صعود از ابتدای روستای کرده ده

الف ) اطلاعات کلی منطقه و مسیر های صعود

ارتفاع پای کوه ( آخرین مسیر آسفالته ) : 1986 متر
ارتفاع قله : 3600-3500 متر ( به علت ثبت نکردن دقیق ارتفاع قله در برنامه و عدم وجود منابع و گزارش های صعود معتبر ، ارتفاع قله بین 3500 تا 3600 متر نوشته شده)
مسافت مسیر روستای کرد ده تا پناهگاه : 12 کیلومتر
مسافت پناهگاه تا قله : 5/4 کیلومتر
کل مسافت مسیر رفت و برگشت از روستای کرده ده تا قله : 33 کیلومتر
کل زمان اجرای برنامه از روستای کرده ده تا پناهگاه (در صورت نبود برف کوبی) : 4 الی 5 ساعت
نوع برنامه : دو روزه وکوهنوردی سنگین – درصورت حرکت با خودروهای شاسی دار از روستای کرده ده تا پناهگاه و برعکس ، می شود برنامه را در تابستان یک روزه از روستای کرده ده اجرا نمود .
مسیر های صعود : عمده مسیر صعود از روی یال ضلع جنوبی قله می باشد

مسیر دسترسی به روستای کرده ده (Korde Deh) از شهر مراغه آسفالته بوده و در زمستان هم می شود با خودرو شخصی تا روستای کرده ده حرکت کرد . از شهر مراغه تا روستای کرده را می توان در حدود یک ساعت با خودرو شخصی پیمود که در مسیر از داخل چندین روستا عبور می شود که آخرین روستای مسیر همان روستای کرده ده می باشد . از روستای کرده ده تا پناهگاه جاده خاکی وجود دارد که با قابلیت دسترسی برای خودرو های شاسی دار در تابستان بوده که این جاده در زمستان و در زمان بارش های سنگین به هیچ عنوان برای هیچ وسیله نقلیه ای قابل دسترسی نمی باشد . مسیر صعود همان مسیر ماشین رو بوده که در ابتدا از روستای کرده ده با شیب تقریبی 12 در صد به صورت مارپیچ آغاز شده و پس از طی حدود 2 کیلومتر ادامه مسیر تقریبا با شیب 2 الی 8 درصد تا پناهگاه و از روی همان جاده خاکی ادامه میابد . قبل از پناهگاه در سمت راست ابنه ای نسبتا بزرگ وجود دارد که مربوط به ارتش بوده و از دور کاملا نمایان است که در زمستان بسته بوده و خالی از سکنه است و حدودا 2 کیلومتر بعد از آن پناهگاه واقع شده است که باز قبل از پناهگاه ساختمان جنگل بانی قرار گرفته که یک رودی از زیر پل کوچک ورودی محوطه آن جاریست که منشا آن کمی بالاتر از چشمه ای است که در پای کوه قرار دارد . حدود چهار صد متر بالاتر از ساختمان جنگل بانی و در امتداد شمال شرقی ، پناهگاه قرار دارد . پناهگاه دارای سه اتاق با چند تخت خواب که کف تمامی اتاق ها موکت شده و رو به بیرون پنجره دارند و گنجایش هر اتاق 4 الی 5 نفر می باشد . داخل پناهگاه چاه آبی کنده شده که با سطل و طناب می شود از آن آب برای پخت و پز و موارد بهداشتی تهیه نمود . یک اتاقک مسقف برای رفع حاجت در خارج از پناهگاه ساخته شده که فاقد درب ورودی و آب می باشد . پناهگاه در ارتفاع 2564 متری و در پای قله جام و مداین قرار گرفته است . درب پناهگاه قفل می باشد و برای استفاده از آن بایستی قبل از شروع برنامه با هماهنگی ها لازم با رئیس هیات شهرستان مراغه کلید آن در اختیار کوهنوردان عازم به منطقه قرار بگیرد . در مسیر روستای کرده ده تا پناهگاه قابلیت دسترسی به آنتن موبایل وجود ندارد ولی در پناهگاه آنتن موبایل به راحتی قابل دسترس است . پناهگاه دارای برق و وسایل گرمایشی نمی باشد .

قله جام و مداین در شمال پناهگاه و در دو سوی یک خط الراس که از شمال شرقی به جنوب غربی و به طول تقریبی 1800 متر کشیده شده است ، قرار دارد که بلند ترین و تقریبا آخرین نقطه شمال شرقی خط الراس قله جام و بلندترین و تقریبا آخرین نقطه جنوب غربی خط الراس قله مداین است . قله جام بلندترین قله آتشفشانی کوه های سهند نیز می باشد .

عمده مسیر صعود از یالی که ما بین خط الراس جام-مداین قرار دارد صورت میگیرد که به میانه های خط الراس منتهی می شود . شیب این یال حدودا 35٪ بوده و اکثر قریب به یقین صعود ها از روی این یال صورت میپذیرد که پس از رسیدن به خط الراس مسیر قله جام را در پیش گرفته و با صعود به قله جام ، خط الراس را ادامه داده و به قله مداین میرسند و در انتها یا از همان یال مسیر صعود و یا از یال منتهی به قله مداین راه بازگشت را در پیش میگیرند . در پای کوه نزدیکی های شروع یال منتهی به قله مداین و به فاصله بیست دقیقه ای از پناهگاه چشمه ای زلال وجود دارد که سر منشا رودی هست که از کنار ساختمان جنگل بانی می گذرد .
اطلاعات کلی رشته کوه سهند به شرح زیر می باشد :
سَهَنْدْ نام قله و رشته‌کوهی آتشفشانی در جنوب تبریز، شمال مراغه و هشترود، غرب بستان‌آباد و شرق آذرشهر، عجب‌شیر و اسکو در مرکز استان آذربایجان شرقی است. این رشته‌کوه دارای ۱۷ قله با ارتفاع بیش از ۳۰۰۰ متر است که بلندترین آن‌ها قله کمال (قوچ‌گلی داغی) ۳۷۰۷ متر بلندی دارد و مرتفع‌ترین نقطه استان محسوب می‌شود که در محدودهٔ شهرستان بستان‌آباد قرار گرفته‌است.
کوه‌های کمال، جام، سهند، سلطان، دمیرلی، آغ‌داغ، موتال داغی، شیر داغی، حرم داغی، گیرو داغی، آتاشان، درویش از مهم‌ترین قلل رشته‌کوه سهند محسوب می‌شوند.
در بندهش، زامیادیشت و زادسپرم از کوهی به نام «اسنوند» نام برده می‌شود که در آذربایجان واقع شده‌است. در زادسپرم مکان آذرگشسب در این کوه قرار دارد؛ البته شواهد زیادی در رابطه با یکسان‌بودن سهند و اسنوند وجود ندارد.
در دامنه‌های کوهستان سهند، زیباترین دره‌های آبرفتی همراه با روستاها، باغ‌ها و کشتزارها، جلوه‌هایی شگفت پدیدآورده است.

ب ) گزارش صعود

شرکت کنندگان :
1. شهریار پاکزاد
2. احسان حسینی
3. یاشار پارسا

با توجه به برنامه ریزی های انجام شده قبلی که حاصل بررسی چندین فایل جی پی اس که همانند همیشه از سایت www.irangpstracks.com دانلود شده بود و با تکیه به سابقه صعود مهر ماه سال قبل با هماهنگی هایی که با تیم کوهنوردی عازم از نقده صورت گرفت ، قرار بر این شد که من به همراه همنورد و دوست عزیزم احسان حسینی صبح روز پنج شنبه از اورمیه عازم مراغه شویم و با پیوستن جناب مهندس شهریار پاکزاد از مراغه به ما راه روستای کرده ده را در پیش بگیریم . ساعت 5:45 دقیقه از اورمیه با خودرو شخصی از مسیر جاده مهاباد به سمت شهر مراغه حرکت کردیم و ساعت 7:30 در شهر بناب طی تماس تلفنی با مهندس پاکزاد برای یک ربع بعد در مقابل ساختمان ایستگاه راه آهن مراغه قرار گذاشتیم . بعد از پیوستن مهندس پاکزاد به ما که از پیشکسوتان کوهنوردی شهر مراغه با 59 سال سن بودن ، راه روستای کرده ده را در پیش گرفتیم . با هماهنگی قبلی که با همنورد و دوست عزیزم داوود زارع که از کوهنوردان باسابقه و با قدرت بدنی بالای شهر نقده می باشند صورت گرفته بود قرار بر این شد که تیم چهار نفر آن ها که یک روز زود تر از ما از شهر نقده عازم منطقه شده بودن و کلید پناهگاه را از ریس هیات شهرستان مراغه جناب آقای آذری گرفته بودن صبح زود به سمت پناهگاه عازم شوند و یک عدد از واکی تاکی (بی سیم) های خود را برای ارتباط با ما به امانت نزد یک سوپر مارکت در روستا کرد ده بگذارند تا در طول مسیر تیم ما با تیم آن ها در ارتباط باشد . ساعت 9:20 و ما استارت خود را از روستای کرده ده به سمت پناهگاه زدیم و با تماس های مکرر ناموفق بی سیم از داخل روستا نتوانستیم از موقعیت دوستانمان که صبح زود راه پناهگاه را در پیش گرفته بودن باخبر شویم . هوای آفتابی و بدون باد با دمای بالای صفر در همان کیلومتر اول باعث شد لباس های خود را سبک تر کرده تا مانع تعریق بیشتر شویم . بعد از حدود دو کیلومتر پیاده روی و تقریبا در انتهای شیب اصلی رد پای یک قلاده خرس مادر با توله خود در مسیر نمایان شد که تا چندین کیلومتر در همان مسیر حرکت ما و مسیر اصلی قرار داشت .


با توجه به تماس های تلفنی که با رانندگان محلی خودرو های شاسی دار که یک روز پیش صورت گرفته بود و اذعان آن ها به برفی بودن مسیر و عدم توانایی وسایل نقلیه برای حرکت از روستای کرده ده تا پناهگاه ، فرض من برا آن شد که برف نسبتا سنگینی در منطقه وجود دارد و با توجه به مسافت موجود و مدت زمان اجرای برنامه تصمیم گرفتم که کفش های دو پوش خود را برای برنامه انتخاب کنم که با توجه به برف بسیار کم منطقه که در بعضی نقاط به خصوص روی یال اصلی کوه در روز صعود که اثری از برف وجود نداشت و نیز هوای نسبتا خوب ، کفش های دو پوش انتخاب مناسبی برای این برنامه نبود . پس از حدود یک و نیم ساعت و در حوالی ساعت 11 در منطقه ای تقریبا مسطح به مختصات 38S 627972 4155241 اولین تماس بی سیم ما با تیم اولی که در همان ساعت به پناهگاه رسیده بود برقرار شد . این منطقه در فایل جی پی اس با نام Dasht Baz (دشت باز) ثبت شده است . از این پس واکی تاکی های ما به راحتی با تیم اولی که حدود 5/7 کیلومتر فاصله مستقیم (فاصله مستقیم روی نقشه نه بر روی مسیر حرکت ما) با ما داشت برقرار بود . (جهت اطلاع همنوردان قابل ذکر می باشد که واکی تاکی مورد استفاده در برنامه از نوع مجاز با مدل Motorola MT777 بوده است) ادامه مسیر بدون برف کوبی و روی یک لایه برف بسیار کم در پیش گرفته شد . طبق برنامه ریزی قبلی قرار بر این بود که پس از پیوستن ما به تیم اول ، صعود به قله در روز دوم و روز جمعه از پناهگاه صورت گیرد ولی طی تماس بی سیمی تیم اول ، در حوالی ساعت 13 به ما اطلاع داده شد که تیم برای صعود به قله از پناهگاه خارج شده و محل دقیق کلید پناهگاه به ما گفته شد . ساعت 14:10 به ساختمان جنگل بانی موجود در منطقه رسیدیم که در آنجا دو نفر از کوهنوردان مراغه ای از صعود قله برگشته و در کنار ساختمان بساط نهار را برپا نموده بودند .با توجه به ابنکه مهندس پاکزاد از کوهنوردان صاحب نام و آوازه شهر مراغه بود اکثریت کوهنوردان شهر مراغه ایشان رو میشناختن که این دو کوهنورد مراغه ای عزیز هم از این قضیه مستثنی نبودن . پس از خوش و بش چند دقیقه ای با همنوردان از قله برگشته و برداشتن چند لیتر آب از رودخانه جاری نزدیک ساختمان جنگل بانی ، راه ده دقیقه ای پناهگاه در پیش گرفته شد و در ساعت 15 پیمایش روز اول ما به اتمام رسید . پس از نرمش پانزده دقیقه ای و سردکردن بدن و انجام کارهای شخصی وعده غذایی خود را آماده کرده تا وعده غذایی نهار و شام را با خلاصه کردن در یک وعده آن هم در حوالی ساعت 16:30 صرف کنیم . طی تماس های مکرر با تیم اول که در ساعت 15:30 دقیقه به قله رسیده بودن در جریان حرکت آن ها بودیم تا اینکه در ساعت 17:40 تیم به سلامت وارد پناهگاه شد که ما با چای داغ از آن ها پذیرایی کردیم . پس از خوش و بش و دور هم نشینی یک ساعته در اتاق ما ، تیم اول برای آماده کردن وعده غذایی خود به اتاق خودشان رفتند و ما با قرار بر اینکه ساعت 4 صبح صعودمان را شروع کنیم لوازم و وسایل صعود فردا را آماده کردیم و کوله های حمله خود را تکمیل کرده و در ساعت 19:30 با رفتن در داخل کیسه خواب هایمان سعی به خوابیدن نمودیم تا بتوانیم در ساعت 3:30 بیدار شده و با صرف یک صبحانه تقریبا مفصل صعود خود را با انرژی مضاعف آغاز کنیم . عادت زود خوابیدن و در هوای سرد خوابیدن و داخل کیسه خواب خوابیدن بیشتر به مزاج و تجربه کوهنوردی بستگی دارد که عادت به آن به دفعات برنامه های شب مانی صورت گرفته در سال های قبل برمیگردد . ساعت 3:30 زنگ ساعت های موبایل به صدا در آماده و اولین چیزی که بعد از بیدار شدن به وضوح جلب توجه میکرد شدت باد موجود در منطقه بود که از داخل پناهگاه کاملا حس می شد . یک سرکی به بیرون کشیدیم تا وضعیت منطقه بررسی شود . آسمان تقریبا ابری و فقدان ماه در آسمان ، آن منطقه را به تاریک خانه ای مطلق مبدل کرده بود که به پیشنهاد پیشکسوت کوهنوردی جناب آقای مهندس شهریار پاکزاد شروع برنامه یک ساعت به تعویق افتاد . به داخل بازگشته و نرمش بیست دقیقه ای برای گرم کردن و سر حال کردن بدن در داخل اتاق انجام دادیم و با صرف صبحانه و انجام یک سری کار های شخصی ساعت را به حوالی 5 صبح رساندیم . حاضر شده و کوله به دوش و با هماهنگی با دوست و همنورد عزیزم داوود زارع واکی تاکی ها رو با هم چک کرده و در ساعت 5:10 از پناهگاه با بدرقه داوود عزیز از مسیر جای پاهای بچه هایی که دیروز از قله بازگشته بودن راه قله را در تاریکی مطلق و با همراهی چراغ ها پیشانی در پیش گرفتیم . باد شدیدی از شمال غربی در منطقه حاکم بود که دمای حسی را کاهش میداد که ما هم سعی بر آن داشتیم تمامی نقاط بدن را با پوشش مناسب بپوشانیم تا از شر سرما در امان باشیم . با توجه به اینکه ما بایستی بعد از رسیدن به قله و بازگشت به پناهگاه با استراحتی کوتاه همراه دوستان باقی مانده در پناهگاه راه بازگشت به روستای کرده ده را در پیش بگیریم ، با شناختی که از قبل از مسیر صعود داشتیم و وضعیت حرکتی تیم خودمان که در روز اول تقریبا مشخص شده بود ، قرار بر این شد که تا ساعت 9:30 صعود خود را ادامه دهیم و دقیقا در همان ساعت صعود را متوقف و راه بازگشت را در دستور حرکت تیمی خود قرار دهیم . هوای تاریک و باد شدید و رد پاهای گرگ ها در طول مسیر هیجان زیبایی رو در برنامه حاکم کرده بود . با توجه به اینکه ما به همراهی پیشکسوت کوهنوردی مراغه ، جناب مهندس پاکزاد که بیش از چند ده بار این قله را در فصل های مختلف و در شرایط آب و هوایی متعدد صعود کرده بودند قرار بود برنامه را انجام بدهیم و نیز با توجه به اینکه بار دوم صعود به این قله را تجربه می کردم ولی باز محض احتیاط ترک های مسیر صعود را یک روز قبل در جی پی اس بارگزاری نموده و کل مسیر را در گوگل ارث مطالعه و توپوگرافی منطقه را در نرم افزار بیس کمپ به دقت بررسی کرده بودم . رد پاهای باقی مانده در روی برف دوستانمان و چک کردن جی پی اس چشم سوم ما در پیدا کردن درست مسیر در آن تاریکی مطلق بود . با توجه به اینکه چراغ پیشانی من روشنایی قابل ملاحظه ای نسبت به بقیه همنوردانم داشت من جلودار تیم بودم . بعد از حدود نیم ساعت پیمایش در روی یک شیب ملایم ، دو چشم براق در فاصله حدودی 200 تا 300 متری توجه مرا به خود جلب کرد چند ثانیه بعد دیگر آثاری از آن دیده نشد که من موضوع را برای سایه نیانداختن استرس به بقیه اعضا ، مطرح نکردم . حدود یک ربع بعد از این قضیه ، دوست و همنورد عزیزم احسان که عقب دار تیم بود مرا صدا کرد و از من خواست تا نور چراغ پیشانی خودم رو به مسیر پیموده شده مان بیاندازم چون به وجود حیوانی در پشت سر مان مشکوک شده بود ، با انداختن نور چراغ پیشانی متوجه دو چشم براق در روی تپه کوچکی در پشت سرمان و در سمت چپ شدم که بعد از چند ثانیه کوتاه دیگر اثری از آن دو چشم براق وجود نداشت ولی باز به خاطر استرس وارد نکردن به تیم منکر چیزی شدم که رویت شد . با توجه به عدم کولاک و نیز عدم بارش برف شدید در منطقه و با استناد به اینکه با توجه به ارتفاع گرفتن و در مسیر صعود قرار داشتنمان خیالم از بابت خطر رویایی با گرگ های منطقه کمی راحت بود ولی به هر حال در اکثر صعود های زمستانی رویارویی با گرگ ها همیشه برایم جای سوال بوده وهست که آیا کوهنوردی با این خطر و بحران دست و پنجه نرم کرده و خطرات ناشی از حمله گرگ به کوهنوردان آیا تا به حال اتفاق افتاده یا نه !!!؟ سوالی که هیچ جواب آری به آن در هیچ گزارش صعود و حتی روایت زبانی از کوهنوردان تا به امروز نشنیده ام !!!؟
ساعت رو به به 7:10 رساندیم و ما تقریبا در نصفه های یال قرار داشتیم که شاهد منظره زیبای طلوع خورشید شدیم که توقفی چند دقیقه ای جهت برچیدن چراغ های پیشانی و خوردن خوراکی هایی مختصر با نظاره کردن صحنه زیبای طلوع خورشید را در بر داشت . با روشن تر شدن آسمان و رویت وضعیت منطقه و جایی که قرار داشتیم خستگیمان در شد . ابرهای آلتوکومولوس نوع 4 یا همان ابرهای عدسی و لنزی شکل موجود در آسمان از وضعیت باد با سرعت بالاتر در روی قله را خبر میدادند . هرچند که با شدت و سرعت باد از شروع برنامه دست و پنجه نرم میکردیم ولی وجود این ابرها گویای افزایش سرعت باد در ارتفاع بالاتر رو بود .



ادامه صعود در یال بدون برف با کفش دوپوش برایم چندان خوش آیند نبود ولی همیشه لذت کوهنوردی و صعود و بخصوص سیر مناظر اطراف همیشه حس غالب هر کوهنورد بوده و حاشیه های برنامه برایش چندان پر رنگ نیست . با نزدیک شدن به خط الراس سرعت باد زیادتر شده و در نتیجه دمای حسی رفته رفته کاهش میافت که یکی از همنوردانمان ازعان نمود که انگشت های دستانش سرد شده و با ادامه برنامه مستعد سرمازدگی می باشد ، خوشبختانه همنورد دیگرمان یک جفت دستکش پولار اضافی در کوله خود داشت در غیر این صورت برنامه همان جا کنسل میشد و بایستی فرآیند فرود را در پیش میگرفتیم . در این مدت طی چند تماس بی سیمی با همنوردانمان که در پناهگاه بودند وضعیت و موقعیت خودمان را به آنها اطلاع داده بودیم . با توجه به رویت ابرهای آلتوکومولوس نوع 4 در منطقه و آگاهی از سرعت باد نسبتا بالا در روی خط الراس ، قبل از رسیدن به محدوده خط الراس توقف کوتاهی کردیم تا پوشش های خود را تکمیل کرده تا به راحتی با باد موجود در ادامه مسیر بتوانیم مواجه شویم . ساعت 9 و ما به خط الراس جام – مداین رسیدیم و برف یخ زده ای با ارتفاع تقریبی 3 الی 4 متر روی خط الراس قرار داشت . با قرار گرفتن در خط الراس و دیدن شکوه و جلال مناطق اطراف به سمت قله جام حرکت کردیم که در همان ابتدای مسیر یکی از همنوردانمان ادعا کرد که میخواهد برگردد چون انگشت شست پاهایش کمی سفت شده و کم کم احساس بی حسی میکند که این علایم از علایم سرمازدگی میتوانست باشد .لازم به ذکر است که سرعت باد هر چقدر بالاتر باشد دمای حسی به نسبت آن کاهش میابد .

به عنوان مثال اگر ما در منطقه دمای 5- درجه سانتی گراد را داشته باشیم و در عین حال بادی با سرعت 45 کیلومتر بر ساعت در آن منطقه باشد در واقع دمایی که ما احساس میکنیم 15- می باشد و بایستی تمهیدات خود را بر اساس دمای 15- درجه انجام دهیم نه دمای 5- درجه سانتی گراد که قسمت اعظم این تمهیدات به نوع تجهیزات ما بستگی دارد . عدم دقت به دمای حسی و نادیده گرفتن آن به خصوص در طول اجرای برنامه ممکن است صدمات جبران ناپذیری برای هر کوهنورد به وجود آورد .
بالافاصله و بی درنگ و در فاصله حدودا دویست متری قله از ادامه صعود منصرف شدیم و راه برگشت را در پیش گرفتیم . ساعت 9:20 واتمام برنامه صعود و آغاز برنامه فرود از همان مسیر برگشت که این موضوع را نیز با بی سیم به همنوردانمان در پناهگاه اطلاع دادیم . ساعت 11:45 به پناهگاه رسیدیم که در موقع بازگشت یک کوهنورد تنها و سپس یک تیم کوهنوردی 6 نفره را در حال صعود به قله ملاقات کردیم که از شهر مراغه برای صعود آماده بودند . در بین راه همنوردان مان در پناهگاه به ما اطلاع دادن که یک تیم مراغه ای تا پناهگاه آماده و قصد بازگشت را دارد و چون مقداری از مسیر روستای کرده ده تا پناهگاه را با مینی بوس آمده اند برای پیوستن به آنها بهتر است کمی سریع خودمان را به پناهگاه برسانیم تا در برگشت با آنها همراه شویم . بعد از رسیدن به پناهگاه و نوشیدن چای داغی که دوست عزیزم داود برایمان مهیا کرده بود ، به سرعت وسایلمان را جمع کرده و کوله به دوش در ساعت 12:10 با بستن و قفل کردن درب پناهگاه به سرعت مسیر برگشت را در پیش گرفتیم تا به تیم مراغه ای که با مینی بوس مقداری از مسیر را آماده بودند برسیم که این قضیه نیز موثر نشد و تا روستای کرده ده با توقف های چند دقیقه ای کوتاه بی وقفه و با سرعت نسبتا بالا حرکت کردیم تا اینکه در ساعت 14:20 به روستا رسیدیم . خوش و بشی با گروه کوهنوردی دیگری از مراغه که برنامه صعود یک روزه خود را از روستای کرده ده تا پناهگاه اجرا کرده بودند که در جمع آن ها جناب آقای آذری ریس هیات شهرستان مراغه نیز بود و خداحافظی من و احسان با سایر اعضای تیم و جناب مهندس شهریار پاکزاد ، آخر برنامه را با خوشی و دلخوشی رقم زد . پس از جمع کردن وسایل و نرمشی بیست دقیقه ای برا سرد کردن بدن ، بدون خوردن نهار راه شهر بناب را با ماشین شخصی پارک شده در روستا کرد ده پیش گرفتیم تا باز هم مثل روز قبل وعده نهار و شام خود را طی یک وعده در یکی از کبابی های شهر بناب صرف کنیم . برنامه ما در ساعت 20:30 با رسیدن به اورمیه به اتمام رسید .
فایل های جی پی اس مربوطه به این برنامه را از آدرس زیر می توانید دانلود نمایید :
http://www.irangpstracks.com/default.aspx?cmd=profile&tl=%D9%85%D8%B3%DB%8C%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DB%8C%D8%A7%D8%B4%D8%A7%D8%B1-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%B3%D8%A7&id=8126











تهیه و تنظیم
یاشار پارسا
Instagram (Public Page) : yashar_parsa1984
https://www.instagram.com/p/BUVCEJKAcg2/
Email : Yashar.Parsa1984@Gmail.com
Telegram ID : @Yashar_Parsa



تعداد دانلود : 1
تعداد نمایش : 13
ثبت فایل از : یاشار پارسا



دانلود GPS   افزودن به لیست علاقه مندیها   گزارش خطا  


GPS Convertor : پس از دانلود برای تبدیل فایلهای gdb. به gpx. اینجا کلیک نمایید

و لینک نرم افزار ها و سایتهای مختلف دیگر


اشتراک گذاری درفیسبوک